Ο μεταμοντερνισμός δείχνει τα δόντια του!
Ή, πιο σωστά, τον «Κυνόδοντά» του. Ήταν ζήτημα χρόνου να φτάσει η στιγμή που η καλλιτεχνική ελίτ (ή και ντόπια διανόηση κατά Βασίλη Νικολαίδη) θα αποθέωνε την κατ’επίφαση πρωτοποριακότητα και ψευδοεπαναστατικότητα. Διότι αυτά είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν παγκοσμίως όλο το κύμα μεταμοντερνισμού στην τέχνη και στην ιδεολογία: «[...]ο μεταμοντερνισμός τείνει να αναφέρεται σε μία πολιτισμική, πνευματική ή δημιουργική κατάσταση η οποία χαρακτηρίζεται από έλλειψη ιεραρχίας και οργανωμένης δομής, η έκφανση της οποίας συνίσταται σε εξαιρετική περιπλοκότητα, αντίφαση, ασάφεια, ποικιλομορφία, διασυνδετικότητα ή διαναφορικότητα, συχνά με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην είναι δυνατός ο διαχωρισμός μεταξύ της ίδιας και της παρωδίας της” (Wikipedia).
