Γαλλικές ερωτικές ταινίες (του Χρήστου Μουρούκη)

Είδα μερικές ντουζίνες πορνό από τη Γαλλία. Τις κατέγραψα για να έχετε έναν μπούσουλα.

Les Goulues (1975)

Γιατροί, νοσοκόμες και ασθενείς γίνονται μαλλιά-κουβάρια σε αυτή την αδιάφορη ταινία, που λαμβάνει χώρα σε ένα νοσοκομείο.

Αξιοσημείωτες είναι οι σκηνές του πρώτου λεσβιακού, αυτή με το strap-on & το μαστίγιο και το αποκορύφωμα του φινάλε με το όργιο. Μπλέξανε τα μπούτια τους…

Pussy Talk (1975)

Το κλασσικό πλέον διεστραμμένο film, προσφέρει ωραίες σκηνές στοματικού και λεσβιακού έρωτα, groovy μουσική [του Mike Steïthenson], καθώς και μια σεκάνς με strap-on. Τι το κάνει να ξεχωρίζει; Μα φυσικά οι άφθονες σκηνές στις οποίες ένα αιδοίο μιλά, η σκηνή στην οποία ένα τακούνι χρησιμοποιείται ως δονητής, και η σεκάνς στην οποία μια κούκλα Πινόκιο γίνεται σκεύος ηδονής. Ο σουρεαλισμός στο μεγαλείο του!

Games for an Unfaithful Wife (1976)

Ένα ζευγάρι γιορτάζει την επέτειο του γάμου τους, και εκεί που νομίζεις πως βλέπεις μια «φυσιολογική» ταινία πορνό, όλα αλλάζουν, αφού το σκηνικό αυτό διαδέχονται, η εξαιρετική φωτογραφία [του Roger Fellous], τα εξωτερικά γυρίσματα, κάποιες σκηνές στοματικού, 69, το humor, η έξυπνη σκηνοθεσία [του Claude Mulot], η groovy μουσική [του Dany Darras και του Jean-Pierre Pouret] και μια σεκάνς στην οποία ψιλοκομμένη φέτα από αγγουράκι χρησιμοποιείται για καθαρισμό πρωκτού, ενώ (λίγο μετά) όσο αγγούρι περίσσεψε παίρνει τον ρόλο δονητή, για την αυτοϊκανοποίηση μιας εκ των πρωταγωνιστριών.

Spermula (1976)

Στον πλανήτη του τίτλου, αποφασίζεται η αποστολή της αποπλάνησης των γήινων. Πρόκειται για μια βαρετή ταινία, με πολύ διάλογο, που την κάνει να μοιάζει με κοινό δράμα, αφού δεν λειτουργεί ως ερωτικό film, ούτε σαν τρόμου, ούτε σαν κωμωδία. Μια καλή σκηνή σε ένα μπαρ, η ψυχεδέλεια της όλης φάσης και ο Udo Kier, δεν σώζουν την κατάσταση.

Les Plaisirs Fous (1976)

Μια ταινία που δίνει έμφαση στο τρίο (δύο γυναίκες & ένας άνδρας), με όμορφη φωτογραφία [του Maurice Giraud], εμπνευσμένη σκηνοθεσία [του Jean Desvilles] και την Brigitte Lahaie να κλέβει την παράσταση σε μια από τις σπάνιες εμφανίσεις της ως μελαχρινή.

Entrecuisses (1977)

Γυρισμένο εξολοκλήρου σε ένα εξοχικό, και χωρίς κάτι το ιδιαίτερο, η ταινία αυτή παρέχει εμπνευσμένους τίτλους αρχής και τέλους, καθώς και εξαιρετική φωτογραφία [του Jean-Jacques Renon].

La Clinique Des Fantasmes (1978)

Η πολύ hot Brigitte Lahaie πηδιέται σε μια κουζίνα, αρχικά δίπλα στον βραστήρα, έπειτα στο πάτωμα, και λίγο μετά με το κεφάλι μέσα στο πλυντήριο ρούχων. Τέλος, κάποιος εκσπερματώνει στα οπίσθια της, μέσα σε ένα μαγαζί ρούχων. Η ταινία αργότερα γίνετε πιο ενδιαφέρουσα και παρακολουθούμε μια σκηνή στην οποία μια εκ των πρωταγωνιστριών προσπαθεί να βγάλει ένα μπουκάλι από το αιδοίο της, αφού πριν από λίγο το είχε τοποθετήσει εκεί. Σε μια άλλη σκηνή, μια ηθοποιός βρίσκεται με μια στέκα του μπιλιάρδου στο αιδοίο της! Και σε μια από τις τελευταίες σεκάνς, κατά τη διάρκεια ενός οργίου, ένας άνδρας τοποθετεί έναν δονητή στον πρωκτό του.

Discosex (1978)

Σε ένα στούντιο, μια παρέα επιδίδεται σε ομαδικό σεξ και ηχογραφούνε τα βογγητά τους. Αποκορύφωμα μια σκηνή σε ένα πιάνο και μια άλλη, στην οποία μια βάση μικροφώνου μπαίνει σε ένα αιδοίο. Όλα ξεκινούν με ένα στριπτίζ και ένα λεσβιακό και καταλήγουν στους πολύ όμορφους τίτλους τέλους. Ο Jean Rollin (που εδώ κάνει μια από τις σπάνιες cameo του) είναι ο σπουδαιότερος Γάλλος σκηνοθέτης exploitation ταινιών, αλλά σε αυτή την – εξολοκλήρου γυρισμένη σε έναν εσωτερικό χώρο – ταινία, δεν ξεδιπλώνεται το ταλέντο του.

Body Love (1978)

Η ταινία ξεκινά εντυπωσιακά, με ένα τρίο (δύο άντρες & μια γυναίκα) και το θηλυκό της υπόθεσης να διηγείται την συνουσία αργότερα στον σύζυγο της. Η ταινία κλείνει επίσης εντυπωσιακά με ένα όργιο, αλλά τίποτα στη μέση δεν είναι ικανό να σταματήσει την «κοιλιά» που κάνει.

La Rabatteuse (1978)

Πρόκειται για μια αδιάφορη ταινία, παρότι η Brigitte Lahaie συμμετέχει σε όλες της σκηνές. Το πόρισμα αυτών: οκτώ σκηνές τρίο (δύο γυναίκες & ένας άνδρας), σε μια εκ των οποίων μια γυναίκα ντύνετε νύφη (κλασσικό φετίχ), μια σκηνή τετράδας (στην οποία ο άνδρας φορά ένα strap-on ανάποδα στη μέση του, για να ικανοποιεί δύο παρτενέρ ταυτόχρονα) και μια σκηνή πεντάδας (στην οποία ένα strap-on χρησιμοποιείται για την πρωκτική ικανοποίηση του ενός εκ των ανδρών).

La Donneuse (1979)

Η ταινία αυτή μας θυμίζει τις ωραίες εποχές που οι πορνό-ταινίες είχανε ωραία εξωτερικά πλάνα, πολλούς κομπάρσους, όμορφα νυχτερινά γυρίσματα και έξυπνο μοντάζ [του Louis Pauwels]. Δυστυχώς όμως είναι βαρετή, και η έμφαση στο τρίο ή η σκηνή-αποκορύφωμα (ένα όργιο με μακαρόνια – μην ρωτάτε – και ένα strap-on που εκσπερματώνει – δεν σώζουν την κατάσταση.

La Grande Mouille (1979)

Ένα λεσβιακό τρίο γίνεται τετράδα όταν συμμετέχει και ένας άνδρας. Σύντομα η παρέα θα τους ακούσει και θα τους χειροκροτήσει. Άλλες αξιοσημείωτες σκηνές στην ταινία, είναι αυτή του στοματικού έρωτα σε μια βάρκα (καθώς αυτή πλέει σε μια λίμνη) και αυτή της διείσδυσης ενός μπουκαλιού σε ένα αιδοίο.

Οι σκηνές περιστρέφονται γύρω από ένα τσιμπούσι, το οποίο γίνεται αφού οι πρωταγωνιστές βγήκαν στο κυνήγι και πιάσανε πάπιες. Όχι και τόσο άσχημα για μια ταινία στην οποία όλοι κάνουν σεξ με όλους και είναι γυρισμένη εξολοκλήρου σε ένα εξοχικό και τους περιβάλλοντες χώρους.

La Femme-Objet (1981)

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας πηδά την παρτενέρ του Sabine [η Hélène Shirley] σε ένα σπίτι, έπειτα στις τουαλέτες ενός καφέ, και τέλος στην κουζίνα ενός εξοχικού, ενώ αυτή πλένει τα πιάτα (με αποτέλεσμα να σπάσει ένα ποτήρι). Στην συνέχεια πηδά την Lucille [η Laura Clair] και εκσπερματώνει επάνω της, μέσα της κτλ.

Ο κύριος αυτός, και ενώ έχουμε φτάσει στα μισά του film, αποφασίζει να κατασκευάσει μια γυναίκα-ρομπότ για την ικανοποίηση του. Τι μέλι γενέσθαι για το τέλος; Μα φυσικά το ρομπότ γίνεται λεσβία! Η ταινία διαθέτει μοντάζ [του Pitof] που δίνει βάση στις λεπτομέρειες.

Der Frauenarzt vom Place Pigalle (1981)

Ένα ζευγάρι κάνει έρωτα μέσα σε ένα ιατρείο. Στην επόμενη σκηνή παράλληλης δράσης, αυτή κάνει σεξ με άλλη και αυτός με άλλη. Από εκεί και μετά ξεχωρίζουμε μια σκηνή footjob (σαν το handjob, αλλά με πόδια) και το σαδομαζοχιστικό φινάλε/όργιο που λαμβάνει χώρα σε ένα μπουντρούμι και έρχεται με δερμάτινα, αλυσίδες, κολάρα και λουριά. Τα εξωτερικά γυρίσματα είναι προκομμένα.

Les Bas De Soie Noire (1981)

Μπάτλερ και υπηρέτριες επιδίδονται σε αχαλίνωτο σεξ, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον να προκαλούν οι σκηνές με το μπανιστήρι, αυτή της τετράδας (τρεις άνδρες & μια γυναίκα) και αυτή της διπλής διείσδυσης (σε αιδοίο και πρωκτό).

Παρακολούθησα αυτό το film συνοδεία πίτσας και προτείνω να κάνετε το ίδιο.

Julie La Douce (1982)

Μια μικρή σε διάρκεια ταινία, με πέντε δυαδικές σκηνές, μια εκ των οποίων καταλήγει σε τρίο (δύο άνδρες & μια γυναίκα) και μια άλλη λαμβάνει χώρα στην εξοχή.

Lusty Widow (1984)

Η πρωταγωνίστρια του τίτλου, με το που πεθαίνει ο άνδρας της, σπεύδει να κάνει σεξ με έναν φίλο του. Η ταινία συνεχίζεται με μια σκηνή δυαδικού έρωτα, ένα τρίο και ένα λεσβιακό-αποκορύφωμα που εξελίσσεται σε τρίο με την είσοδο ενός άνδρα.

Μοντάζ που δεν βγάζει κανένα νόημα, πράγμα για το οποίο μάλλον φταίει το γύρισμα & διάλογοι που προκαλούν άθελα τους τον γέλωτα.

Teresa, the Woman Who Loves Men (1985)

Τους διασκεδαστικούς τίτλους αρχής διαδέχεται μια σκηνή σε μια ντισκοτέκ στην οποία η πρωταγωνίστρια του τίτλου αρχικά φλερτάρει με δύο άνδρες τους οποίους σύντομα πηδά σε μια απόμακρη γωνία.

Άλλες αξιοσημείωτες σκηνές είναι αυτή με το μπανιστήρι, αυτή με την πίπα μετά ισπανικού, αυτή της φωτογράφισης, αυτή με τον σοφέρ και την υπηρέτρια, αυτή στις δημόσιες τουαλέτες, αυτή του στριπτιτζάδικου, και αυτή του τρίο (δύο άνδρες & μια γυναίκα) μέσα σε ένα γυμναστήριο.

Η ταινία διαθέτει ακόμα τρείς σκηνές τρίο (δύο άνδρες & μια γυναίκα), ένα αυτοκίνητο με αριθμό πινακίδων 666 (σατανάς φάση), αργή κίνηση σε ορισμένες σκηνές εκσπερμάτισης, και ένα φινάλε μέσα σε μια σάουνα όπου γίνεται ένα όργιο.

Le Tour De Manie Velle (1992)

Πόρισμα: λεσβιακό, δυαδικό, τρίο (δύο γυναίκες & ένας άνδρας), άλλο τρίο (δύο άνδρες και μια γυναίκα), τρείς σκηνές δυαδικού, και ένα λεσβιακό που εξελίσσεται σε τρίο με την προσθήκη ενός άνδρα.

Les Menteuses (1992)

Δύο φίλες βρίσκονται σε ένα εστιατόριο και συζητάνε τις πρόσφατες ερωτικές τους περιπτύξεις, τις οποίες βλέπουμε σε flashback. Ο απολογισμός; Πέντε δυαδικές σκηνές (εκ των οποίον μία στις τουαλέτες του ρεστοράν και μία άλλη μέσα σε ένα αμάξι – για όσους την βρίσκουν έτσι), δύο τρίο (με δύο άνδρες και μια γυναίκα) και ένα λεσβιακό που καταλήγει σε τρίο με την προσθήκη ενός άνδρα στο σχήμα.

Le Parfum De Mathilde (1994)

Όλα ξεκινάνε από ένα πήδημα στην εξοχή με πρωταγωνιστή ένα σοφέρ. Στη συνέχεια βλέπουμε ένα τρίο υπηρετών (δύο άνδρες και μια γυναίκα), ένα λεσβιακό, δύο ακόμη τρίο (με δύο άνδρες & μια γυναίκα και με δύο γυναίκες & έναν άνδρα), και δύο δυαδικές σκηνές.

Στο αποκορύφωμα έχουμε ένα όργιο σε μια τραπεζαρία, και ακόμη ένα όργιο με μάσκες [τύφλα να έχει το Eyes Wide Shut (1999)]. Όλα αυτά τα παρακολουθεί ένας νάνος.

Απολαυστική ταινία, με εμπνευσμένη σκηνοθεσία [του Marc Dorcel].

Les Visiteuses (1994)

Με τρία δυαδικά ξεκινά η ταινία, και συνεχίζει με ένα όργιο και ένα άλλο δυαδικό που γίνεται τρίο. Στη συνέχεια και κατά τα μέσα του φιλμ, έρχεται η καλύτερη του σκηνή: με την Tabatha Cash να χορεύει με ένα φίδι μέσα σε ένα όνειρο που καταλήγει σε δυαδικό έρωτα.

Η επόμενη σκηνή έχει να κάνει με ένα μήλο (καρφωμένο σε ένα μαχαίρι), που χρησιμοποιείται για την ικανοποίηση μιας γυναίκας, που την γλύφει ο Roberto Malone, ο οποίος με τη σειρά του, για την ηδονή του αξιοποιεί ένα πορτοκάλι.

Άλλη μια αξιοσημείωτη σεκάνς είναι αυτή στην οποία ένα προφυλακτικό χρησιμοποιείται ως μπαλόνι και έπειτα ως ποτήρι για κρασί.

Το αποκορύφωμα είναι μια άλλη σκηνή ονείρου, στην οποία πρωταγωνιστεί η ευτραφής Groseille. Λίγο αργότερα, εντύπωση προκαλεί η σκηνή τρίο με μια γυναίκα ντυμένη Madonna, καθώς και αυτή (η δυαδική) του λούνα-παρκ.

Όπως καταλαβαίνεται πρόκειται για μια ταινία-riot, με αρκετό χιούμορ, ωραία φωτογραφία [του Jean Levoy], και επικό soundtrack [του Georges Bodossian] με ξέφρενα solo κιθάρας.

Citizen Shane (1996)

Porn εκδοχή της κλασσικής ταινίας Citizen Kane (1941) με εννέα (μικρές σε διάρκεια) δυαδικές σκηνές, ένα τρίο με έναν άνδρα και δύο γυναίκες, ένα τρίο με δύο γυναίκες και έναν άνδρα, ένα λεσβιακό που εξελίσσεται σε τρίο (με την προσθήκη ενός άνδρα στο σχήμα) και μια σκηνή πεντάδας (δύο άνδρες και τρεις γυναίκες).

La Princesse et la Pute (1996)

Η ταινία ξεκινά εντυπωσιακά με μια σκηνή σε μπαρ, όπου γίνονται τα Σόδομα και τα Γόμορρα! Από εκεί και μετά είναι μια σειρά δυαδικών σκηνών, εκ των οποίων ξεχωρίζουν αυτή του λεσβιακού, αυτή με το μπανιστήρι που κάνει μια γυναίκα, αυτή της μπανιέρας και αυτή στις δημόσιες τουαλέτες.

Safari City (1999)

Μια gay ταινία, με τις ακόλουθες σκηνές: δυαδικό στα δοκιμαστήρια ενός μαγαζιού, τρίο δίπλα σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, τρίο στην εξοχή, δυαδικό στα δέντρα, δυαδικό που ξεκινά σε δημόσιες τουαλέτες, δυαδικό σε μίνι-μάρκετ, τρίο που εξελίσσεται σε τετράδα σε ένα σπίτι, δυαδικό σε λούνα-παρκ, δυαδικό σε ένα σπίτι, δυαδικό που εξελίσσεται σε τρίο σε ένα μαγαζί παπουτσιών, και για το τέλος ένας καβγάς που εξελίσσεται σε δυαδικό έρωτα.

Les Tontons Tringleurs (2000)

Μια αδιάφορη ταινία, που ξεκινά δυναμικά με ένα τρίο (δύο άνδρες & μια γυναίκα), συνεχίζει με τέσσερις δυαδικές σκηνές (η πρώτη εκ των οποίον καταλήγει σε τρίο – δύο άνδρες και μια γυναίκα), έπειτα μας προσφέρει μια σκηνή τετράδας (τρεις άνδρες και μια γυναίκα) και τελειώνει με τρεις δυαδικές σκηνές και ένα feel-good φινάλε.

Intimacy (2001)

Στο art φιλμ του άρθρου βλέπουμε τις ερωτικές περιπτύξεις ενός μπάρμαν [ο Mark Rylance] & μιας ηθοποιού [η Kerry Fox] και πολλούς βαρετούς διαλόγους.

Pulsions Sauvages (2001)

Μια ξεχωριστή ταινία με ένα τρίο (δύο άνδρες και μια γυναίκα), ένα όργιο, ένα δυαδικό (με μπανιστήρι), ένα λεσβιακό και ένα δυαδικό μέσα σε μια λιμουζίνα και ενώ ο σοφέρ παίρνει μάτι. Και όλα αυτά στο πρώτο μισό του φιλμ.

Η ταινία συνεχίζει δυναμικά με ένα ακόμη τρίο (δύο άνδρες και μια γυναίκα), ένα δυαδικό μέσα σε τουαλέτες (και με μπανιστήρι), μια σκηνή αυνανισμού, ένα δυαδικό μέσα σε μια μάντρα, ένα δυαδικό με μάσκες και μπανιστήρι και ολοκληρώνει με ένα ακόμα πολύ καλό δυαδικό.

La Course Au Sexe (2001)

Τέσσερις αδιάφορες δυαδικές σκηνές, και μια ακόμα που εξελίσσεται σε τρίο (με την προσθήκη ενός ακόμη άνδρα στο σχήμα) και μια φωτογράφηση που εξελίσσεται σε λεσβιακό και έπειτα σε τρίο (με την προσθήκη ενός άνδρα στο σχήμα).

Les Dessous De Clara Morgane (2001)

Ένα «ντοκιμαντέρ» με την καθημερινότητα της ηθοποιού του τίτλου, που χαιρόμαστε να βλέπουμε σε τρεις δυαδικές σκηνές, μια συνέντευξη, ένα λεσβιακό, δύο στησίματα φωτογράφισης (ένα εκ των οποίων μαζί με μια παρτενέρ), ένα strip-show και τέλος στα βραβεία Hot D’or των Καννών.

Le Journal De Pauline (2002)

Η συγγραφή του ημερολογίου της ηρωίδας του τίτλου (την οποία υποδύεται η Estelle Desanges) περιλαμβάνει μια (εναρκτήρια) σκηνή αυνανισμού, δύο λεσβιακά, τρεις δυαδικές σκηνές (μια εκ των οποίων στην εξοχή), ένα τρίο μέσα σε ένα sex shop (δύο άνδρες, μια γυναίκα και ένας που κάνει μπανιστήρι), δύο ακόμη τρίο (με δύο άνδρες και μια γυναίκα το πρώτο, και με δύο γυναίκες και έναν άνδρα το δεύτερο) και ένα έξυπνο φινάλε. Από τις καλύτερες ταινίες του άρθρου είναι συνάμα ικανοποιητική και απολαυστική.

La Cambrioleuse (2002)

Μια ταινία που ξεκινά δυναμικά με ένα τρίο (δύο άνδρες και μια γυναίκα), συνεχίζει με δύο δυαδικές σκηνές, ένα λεσβιακό που εξελίσσεται σε τρίο (με την προσθήκη ενός άνδρα στο σχήμα), ένα τρίο με έναν άνδρα και δύο γυναίκες, και τελειώνει με ένα όργιο και μια ακόμα δυαδική σκηνή.

La Candidate (2002)

Δύο δυαδικές σκηνές μέσα σε ένα studio post-production, ένα τρίο μέσα σε τουαλέτες, ένα δυαδικό που ξεκινά στους διαδρόμους μιας πολυκατοικίας, ένα λεσβιακό τρίο, ένα όργιο, ένα δυαδικό μέσα σε μια αποθήκη, και ένα δυαδικό σε έναν καναπέ είναι ο απολογισμός αυτής της ταινίας που δεν έχει καμία φωτιστική συνοχή.

The Bar (2003)

Δύο πελάτες σε ένα μαγαζί «ψωνίζουν» τον μπάρμαν και τον πηδάνε. Δύο φίλοι παίζουν σκάκι και έπειτα αποφασίζουν να κάνουν σεξ. Δύο άλλοι κάνουν σεξ δίπλα σε μια πισίνα, ενώ το ίδιο location λίγο αργότερα χρησιμοποιείται και για ένα τρίο. Το φινάλε είναι δυαδικό και απογοητευτικό καθώς λαμβάνει χώρα σε ένα σπίτι.

Η σκηνές είναι μεγάλες σε διάρκεια (περίπου είκοσι λεπτά έκαστη) και η περισσότερη δράση καλύπτεται από μονοπλάνα.

La Sulfureuse (2003)

Μια ξεχωριστή ταινία, που ξεκινά με δύο δυαδικές σκηνές στις οποίες οι άνδρες εκσπερματώνουν στα ίδια τους τα πρόσωπα, συνεχίζει με ένα τρίο (δύο άνδρες και μια γυναίκα), και με ένα δυαδικό σε τραπέζι μπιλιάρδου.

Στα μέσα της ταινίας μπορείτε να απολαύσετε ένα δυαδικό στην εξοχή και μια τετράδα (δύο άνδρες και δύο γυναίκες) στην κουζίνα ενός εστιατορίου.

Για το φινάλε η ταινία μας προσφέρει ένα τρίο στην εξοχή (δύο άνδρες και μια γυναίκα), ένα δυαδικό σε ένα γκαράζ και ένα δυαδικό σε μια μπανιέρα.

La Palais Des Phantasmes (2003)

Μια σειρά από δυαδικές σκηνές (σε ένα μπουντρούμι, σε μια βάρκα, σε ένα κρεβάτι με κάλυμμα στα χρώματα του τίγρη, σε ένα γραφείο, σε ένα τσίρκο, και σε ένα υπόγειο) και ένα φινάλε με ένα λεσβιακό (που διακόπτεται όταν οι πρωταγωνίστριες «συλλαμβάνουν» έναν άνδρα να κάνει σεξ με μια πλαστική κούκλα και αποφασίζουν να προβούν σε τρίο) και μια τετράδα (τρεις γυναίκες και ένας άνδρας). Ωραία μουσική και έξυπνο μοντάζ.

Katsumi et le Secret du Kamasutra (2003)

Μια ποιοτική ταινία, με εμπνευσμένη σκηνοθεσία [του Christophe Mourthé], και με κάποιες ασυνήθιστες στάσεις. Χωρίς διαλόγους και με αργή κίνηση, αυτό το φιλμ προτείνεται για το γυναικείο κοινό. Ξεχωρίζει η σκηνή από την οποία σούσι σερβίρεται από το κορμί της πρωταγωνίστριας του τίτλου.

Les Parisiennes (2003)

Η ταινία ξεκινά με δύο δυαδικές σκηνές (η μια σε ένα δάσος και η άλλη σε ξεκινά από ένα μπαλκόνι), στα μέσα της μας προσφέρει ένα τρίο (ένας άνδρας και μια γυναίκα) και ένα δυαδικό (σε ένα τζακούζι) και για το φινάλε δύο όργια.

Mes Meilleures Copines (2003)

Ένα όργιο διακόπτεται από έναν πυροβολισμό. Η ταινία συνεχίζει με έξι δυαδικές σκηνές, δύο λεσβιακά, ένα όργιο και ένα τρίο (δύο άνδρες & μια γυναίκα). Το φινάλε μας επαναφέρει και πάλι στην αρχική σκηνή. Προβλέψιμη κωμωδία που αδυνατεί να κερδίσει τις εντυπώσεις.

Anatomy of Hell (2004)

Σε ένα γκέι μπαρ η πρωταγωνίστρια [η Amira Casar] επιχειρεί να αυτοκτονήσει και την σώζει ο Rocco Siffredi στον οποίο αρχικά κάνει στοματικό και έπειτα «προσλαμβάνει» για τέσσερεις νύχτες γεμάτες από εξωφρενικές σκηνές και εξαιρετική φωτογραφία.

Fuck Club (2005)

Μια σειρά από βαρετές δυαδικές σκηνές, με φωτεινή εξαίρεση δύο τρίο (αμφότερα με δύο άνδρες και μια γυναίκα), ένα λεσβιακό και δύο σκηνές fisting.

The Erotic Adventures of Aladdin X (2006)

Ο πρωταγωνιστής του τίτλου βρίσκει ένα τζίνι και αλλάζει εποχή. Όλα ξεκινούν με ένα δυαδικό (που ξεχωρίζει εξαιτίας των πλάνων point of view του αιδοίου και του πρωκτού) και συνεχίζουν με λίγο animation. Η υπερπαραγωγή αυτή (με τις ασυνήθιστα μεγάλες σε διάρκεια σκηνές) προσφέρει ακόμα άλλη μια σκηνή δυαδικού, ένα τρίο (ένας άνδρας & δύο γυναίκες) και ένα όργιο (με δύο άνδρες και τέσσερις γυναίκες).

Story of Sophia (2006)

Αυτή η υπερπαραγωγή [του Marc Dorcel] ξεκινά δυναμικά με ένα όργιο και τελειώνει εξίσου υπέροχα με ένα ακόμα. Στο ενδιάμεσο απολαμβάνουμε τρία τρίο (όλα με δύο άνδρες & μια γυναίκα) και μια τετράδα (δύο άνδρες & δύο γυναίκες).

Story of Virginie (2007)

Η ιστορία της «διαφθοράς» της πρωταγωνίστριας του τίτλου λαμβάνει χώρα μέσα σε μια έπαυλη και παρακολουθούμε μέσα από τις εξής σκηνές: δυαδικό με έναν κουκουλοφόρο, footjob, τρίο (μαζί με μια γυναίκα και έναν άνδρα), τετράδα (μαζί με έναν άνδρα και δύο γυναίκες) και εξάδα (μαζί με δύο γυναίκες και τρεις άνδρες).

Η υπόλοιπη ταινία δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, πάρα το έξυπνο μοντάζ και την ωραία φωτογραφία (του Talpi).

Road Movix (2007)

Στην Ibiza μια παρέα γυναικών με αυτοκίνητο πολιορκείται από μια παρέα ανδρών με μηχανές. Από εκεί και μετά η ταινία είναι μια σειρά δυαδικών σκηνών, με εξαίρεση ένα τρίο (ένας άνδρας και δύο γυναίκες) και το αποκορύφωμα-όργιο στο οποίο συμμετέχουν τέσσερις άνδρες και ισάριθμες γυναίκες. Απίθανη φωτογραφία [του Wille Coyote] & εντυπωσιακό μοντάζ.

Yasmine a la Prison de Femmes (2007)

Η ταινία ξεκινά δυναμικά με ένα λεσβιακό τρίο και συνεχίζει με επτά δυαδικές σκηνές, εκ των οποίων οι τρεις είναι επίσης λεσβιακές. Για το φινάλε κρατά ένα τρίο με δύο άνδρες και μια γυναίκα.

Σπάνια περίπτωση μοντέρνου W.I.P. (Women In Prison) που διαθέτει ωραία μουσική και ηλίθιο make-up και ρούχα.

Casino, No Limit (2008)

Αυτή η μεγάλη σε διάρκεια ταινία με τις μεγάλες σε διάρκεια σκηνές, ξεκινά με ωραίους τίτλους αρχής και ένα δυαδικό που εξελίσσεται σε τρίο (δύο άνδρες & μια γυναίκα) μέσα σε ένα στρατόπεδο, και ένα λεσβιακό μέσα σε ένα καζίνο.

Στη συνέχεια παρακολουθούμε δύο δυαδικές σκηνές, εκ των οποίων η δεύτερη καταλήγει σε τρίο (με την προσθήκη ενός άνδρα στο σχήμα).

Στα μέσα της ταινίας συναντούμε ένα λεσβιακό, ένα δυαδικό, ένα τρίο (δύο άνδρες & μια γυναίκα) και ένα όργιο.

Για το φινάλε, το φιλμ αυτό μας έχει κρατήσει δύο δυαδικές σκηνές και ένα τρίο (δύο γυναίκες και ένας άνδρας) συνοδεία υπέροχης μουσικής.

Mademoiselle de Paris (2010)

Η ταινία ξεκινά με μια δυαδική σκηνή σε μια λιμουζίνα, και συνεχίζει με ένα τρίο (μια γυναίκα & δύο άνδρες – ένας εκ των οποίων φορά κράνος κατά το μεγαλύτερο κομμάτι της δράσης), ένα λεσβιακό και δύο ακόμα δυαδικές σκηνές.

Το αποκορύφωμα μας επιφυλάσσει δύο τρίο (το ένα με δύο άνδρες & μια γυναίκα και το άλλο με δύο γυναίκες και έναν άνδρα). Αξιοσημείωτοι είναι και οι εξαιρετικοί τίτλοι αρχής και τέλους.

Χρήστος Μουρούκης

Cult δε γεννιέσαι, γίνεσαι...

 Δεν υπάρχει άλλος χαρακτηρισμός στην τέχνη, πέραν του όρου «καλτ», που να αποδίδεται σε ένα έργο (κινηματογραφικό, μουσικό, λογοτεχνικό κ.α.), μόνο αφότου έχει έρθει σε επαφή με το κοινό κι είναι γνωστός ο τρόπος που επέδρασε σε αυτό. Κατά το γνωστό ορισμό, «αυτό που αγαπιέται πάρα πολύ από λίγους». Είναι ένας όρος που ενέχει την ανάδραση: προϋποθέτει όχι μόνο την αποδοχή ή όχι από το κοινό, αλλά και τη δημιουργία συγκεκριμένης βάσης θαυμαστών, με χαρακτηριστικά αίρεσης, εξ ου και η ονομασία cult.

Συνεπώς, άσχετα από τις προθέσεις του δημιουργού, ένα καλτ έργο είναι στην ουσία του ένα έργο αιρετικό. Eίτε αμφισβητεί εσκεμμένα, είτε «φαλτσάρει» ασυνείδητα. Και στις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα είναι η μοναδικότητά του και ο τρόπος που διαφοροποιείται από οποιοδήποτε άλλο έργο. Δεν μπορεί ένα έργο που ακολουθεί συγκεκριμένες συνταγές και νόρμες να καταλήξει να γίνει καλτ. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η διαφορετικότητα. Είτε αυτή πηγάζει από στοιχεία πρωτοποριακότητας, επαναστατικότητας και καινοτομίας, ή απλά από στοιχεία αυθεντικής και ασυγκράτητης έκφρασης που το καθιστούν ξεχωριστό. 

Και πάλι όμως, ακόμα κι αν τηρούνται αυτά, δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος για τον κοινωνικό αντίκτυπο που θα έχει το έργο και για το αν θα δημιουργηθεί ένας σκληρός πυρήνας οπαδών. Οι ακόλουθοι ενός καλτ έργου και του δημιουργού του, γεννιούνται συνήθως απρόβλεπτα, και χωρίς την επιδίωξη του δημιουργού ή της παραγωγής. Πολλές φορές μάλιστα, η «αίρεση» ξεκινάει πολύ καιρό μετά από την «κοινώνηση» του έργου. Απλώνεται σαν underground μόδα, σαν μια «αλήθεια» που κάποιοι έχουν ανακαλύψει και πασχίζουν να τη διαδώσουν. Και γι’αυτό το λόγο, το φαινόμενο «καλτ» χρίζει κοινωνιολογικής προσέγγισης...

Ειδικότερα όσον αφορά τον «καλτ» κινηματογράφο, μπορεί κανείς να βγάλει κάποια συμπεράσματα για τους φανατικούς κάθε καλτ ταινίας, όσον αφορά τον ψυχισμό τους, την ηθική τους, την αισθητική τους και συνολικότερα την προσωπικότητά τους. Όταν ένα έργο «μιλάει» σε ένα κομμάτι του κόσμου, όταν κάποιος συγκεκριμένος κόσμος ταυτίζεται με έναν ήρωα ή μία αισθητική, όταν εντυπωσιάζεται από κάποια στοιχεία της ταινίας, χωρίς αυτόν τον εντυπωσιασμό να τον μοιράζεται όλο το κοινό αλλά μόνο συγκεκριμένοι άνθρωποι, συμβαίνει ένα είδος «σύνδεσης» μεταξύ θεατών και δημιουργού και την ίδια στιγμή μεταξύ θεατή και θεατή. Μία σύνδεση που ουσιαστικά προϋπήρχε, αλλά αποκαλύπτεται μόνο κατά τη θέαση της ταινίας. Ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας, οι εμπειρίες μας, οι μνήμες μας και το σύνολο των προσλαμβανουσών μας, καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό –αν όχι απόλυτα- το πώς θα μας «κάτσει» μια ταινία. Είναι κάποιες συγκεκριμένες συνάψεις των νευρώνων του εγκεφάλου που συμβαίνουν κατά τη θέαση μιας ταινίας και που συνεπάγονται την «πόρωσή» μας με αυτήν. Κι είναι τέτοια η σπανιότητα σύμπτωσης αυτών των συνάψεων σε πολλούς εγκεφάλους ταυτόχρονα, που όταν συμβαίνει, καταλήγει στην δημιουργία μιας «κλίκας» ακολούθων. Συνεπώς, δε θα’ταν και τόσο παρακινδυνευμένο να πούμε ότι το «καλτ» έχει τις ρίζες του περισσότερο στο υποσεινήδητο και στο αυθόρμητο παρά στο συνειδητό. Κι ίσως εδώ βρίσκεται κι η ειδοποιός διαφορά του, τόσο από τον «εμπορικό» ή mainstream κινηματογράφο, όσο κι από τον «ποιοτικό».

Οι ταινίες των μεγάλων χολυγουντιανών στούντιο, ειδικά μετά το ’90, πολύ πριν γυριστούν, έχουν μελετηθεί ως προς την ανταπόκριση που θα έχουν, τα σενάριά τους έχουν στηριχτεί σε αποτελέσματα στατιστικών και marketing, κι όλα είναι φτιαγμένα ώστε να κόψουν εισητήρια. Φτιάχνονται για να αρέσουν στην πλειονότητα του κόσμου κι όχι επειδή αρέσουν στον δημιουργό τους. Άρα πρέπει απαραιτήτως να ακολουθούν μια φόρμα που να μην επιτρέπει μεγάλες αποκλίσεις από την προβλεπόμενη αποδοχή του κοινού, γιατί αυτό θα σημάνει αποκλίσεις από τον προβλεπόμενο τζίρο. Τα ρίσκα στο σενάριο, στην αισθητική και στη δομή μεταφράζονται σε ρίσκα επένδυσης και κέρδους. Η περπατημένη οδός δε δύναται να δημιουργήσει καλτ κινηματογράφο. Υπάρχουν, βέβαια, φωτεινές εξαιρέσεις δημιουργών που στηρίχτηκαν από τεράστιες εταιρείες παραγωγής, αλλά αυτό συνέβη επειδή το ρίσκο της καινοτομίας αντισταθμιζόταν από την εγγύηση του ονόματος. Η παραγωγή δε νοιάζεται για το λόγο που θα κοπούν πολλά εισητήρια ή για το μέσο που θα χρησιμοποιηθεί για αυτό το σκοπό. Οι θεατές που θα τις αγαπήσουν μοιράζονται απλά την ήδη διαμορφωμένη κοινή αισθητική και κοινή γνώμη.

Από την άλλη, πολλές ταινίες υψηλής αισθητικής, κοινωνικοπολιτικού προβληματισμού, αλληγορικές ή ποιητικές, παρόλο που πετυχαίνουν τόσο την ποιοτική τους επιβεβαίωση από τους “γνώστες” κριτικούς, όσο και μια βαθιά σύνδεση με ένα κομμάτι του κόσμου, συνήθως ανθρώπους με παραπάνω από στοιχειώδη μόρφωση, δεν παρατηρείται το “αιρετικό” φαινόμενο του πυρήνα οπαδών. Η λογική επικρατεί του συναισθήματος και το αυθόρμητο υποτάσσεται στο συνειδητό. Ο θαυμασμός του έργου προϋποθετει επιχειρηματολογία και δεν πηγάζει αβίαστα. Επιπλέον, είναι αρκετά προβλέψιμο το σε ποιους θα αρέσει και σε ποιους όχι μια τέτοια ταινία. Είναι θεατές που μοιράζονται ούτως ή άλλως κοινές απόψεις, αντιλήψεις και γούστα, συνεπώς υπάρχει ένας κοινός τόπος του συνειδητού, αλλά όχι απαραίτητα του αυθόρμητου.

Στον αντίποδα των δύο παραπάνω κατηγοριών βρίσκονται οι ταινίες δημιουργών που στην πλειονότητά τους δε νοιάζονται για μαζική αποδοχή του έργου τους αλλά ούτε και για υψηλά νοήματα. Δε νοιάζονται για την πιθανή γελοιοποίησή τους, απεναντίας θα αυτοσαρκαστούν. Θέλουν να παίξουν, να προκαλέσουν, να ταράξουν, να κάνουν το κέφι τους, να διαφοροποιηθούν, να φωνάξουν! Θέλουν να κάνουν την καύλα τους! Όσο τραβηγμένες στα άκρα και να’ναι κάποιες, το βασικό τους χαρακτηριστικό παραμένει η αυθεντικότητά τους κι ο τρόπος που μέσα από αυτές εκφράζεται ο δημιουργός τους. Η απουσία –είτε εμπορικών είτε ποιοτικών- φίλτρων προσαρμογής στο σενάριο έχει ως αποτέλεσμα την αποτύπωση μιας πιο πρωτογενούς σκέψης, πολύ πιο κοντά στην αυθόρμητη μα γλυκιά χαζομάρα που θα ξεστομίσει ένα παιδάκι ή την ανεύθυνη μα πηγαία απερισκεψία ενός εφήβου, παρά στη βαρετή ρητορεία ενός πολιτικού ή στην τελειότητα μιας συμφωνίας κλασικής μουσικής. Δεν υπάρχει η αψεγάδιαστη αρμονία, αλλά το φάλτσο που θα καρφωθεί στο μυαλό σου και θα το αγαπήσεις. Ο επαγγελματισμός και η συνέπεια αντικαθίστανται από τον ερασιτεχνισμό που αδιαφορεί για τις τεχνικές λεπτομέρειες και κάθε είδος ελιτισμού παραμερίζεται από την ομορφιά της απλότητας.

Αυτό το στοιχείο του ακατέργαστου, του γνήσιου και του μοναδικού, είναι που μαγνητίζει ένα –διαφορετικό κάθε φορά- υποσύνολο θεατών, όχι επειδή μόνο αυτοί είναι “γνησιοι” ή “μοναδικοί”, αλλά επειδή κατά ένα σχεδόν τυχαίο μα μαγικό τρόπο, η σκέψη τους κι η φαντασία τους συναντήθηκαν σε κάποια σημεία. Όχι απαραίτητα με τη σκέψη ή τη φαντασία του δημιουργού. Πολλές φορές μια τέτοια ταινία απλά δίνει μια αφορμή για τον εντυπωσιασμό του θεατή με κάτι το ασήμαντο -αλλά ανεπανάληπτα ασήμαντο- και συμβαίνει κάποια “αποκάλυψη”. Ίσως κάποιο στοιχείο "παρακμής” ή μια εικόνα τελείως απροσδόκητη, κάτι το “εξωτικό”, αλλά αλήτικο. Κάτι άρρωστο ή κάτι που χωρίς να το ήθελε προκάλεσε γέλιο.

Οι θεατές που εντελώς αυθόρμητα συγκροτούν την βάση των οπαδών κι η ταινία γίνεται καλτ, είναι άνθρωποι που συνδέονται με πολύ πιο ισχυρούς δεσμούς από τους αντίστοιχους οπαδούς μιας “ποιοτικής” ταινίας, γιατί η σύνδεσή τους βρίσκεται στο χώρο του ασυνείδητου και του αυθόρμητου. Έχουνε κοινές αντιδράσεις χωρίς απαραίτητα να έχουνε κοινό τρόπο σκέψης. Μοιράζονται συναισθήματα, χωρίς να μεσολαβήσει συζήτηση κι ανταλλαγή απόψεων. Δεν αποτελούν ένα συγκεκριμένο κοινό, αλλά δημιουργούνται με άλλη σύσταση σε κάθε έργο.  Άνθρωποι από διαφορετικές γενιές, διαφορετικές χώρες και κοινωνίες, άνθρωποι σε διαφορετική οικονομική κατάσταση. Δεν υπάρχει κανόνας. Το πέρασμα μιας ταινίας από την χαώδη δεξαμενή των κινηματογραφικών έργων στο σωληνάκι που γράφει “καλτ” συμβαίνει μάλλον χαοτικά.

Χριστόφορος Θεοδώρου

Διάφορες ταινίες του '12, από τον Χρήστο Μουρούκη

Παρακάτω ακολουθεί μια λίστα από παρουσιάσεις ταινιών του 2012. Οι αυθεντικές Blue Ray κόπιες που εξετάστηκαν είναι οι αμερικάνικες region 1 κυκλοφορίες του NTSC format. Ωστόσο η πλειοψηφία των φιλμ της λίστας κυκλοφορεί και στην ευρωπαϊκή αγορά.

The Amazing Spider-Man (2012)

Χώρα παραγωγής: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Ο ήρωας του τίτλου [ο Andrew Garfield του The Social Network (2010)] αφήνει έναν κακοποιό να ξεφύγει έπειτα από μια ληστεία, και λίγο μετά αυτός σκοτώνει τον θείο του πρώτου [ο Martin Sheen του The Departed (2006)]. Τώρα θα αναζητήσει τον δολοφόνο στους δρόμους της Νέας Υόρκης, αλλά ένας υπέρ-κακός [ο Rhys Ifans του Hannibal Rising (2007)] θα γίνει ο μεγαλύτερος του ανταγωνιστής.

Με τον Marc Webb [(500) Days of Summer (2009)] στο τιμόνι της σκηνοθεσίας και διάρκεια μεγαλύτερη από δύο ώρες, το φιλμ αυτό είναι βαρετό.

Στις πρόσθετες παροχές θα βρείτε ακόμη πιο βαρετές συλλογές από Pre-Visualization Sequences, Image Progression Reels, Deleted Scenes, Stunt Rehearsals, και Production Art Gallery. Παρακολούθησα το μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ Rite of Passage: The Amazing Spider-Man Reborn το οποίο έκλεισα μετά το 90^ο λεπτό. Ενώ για όσους έχουν υπομονή μεγαλύτερη από τη δική μου, υπάρχει και το audio commentary των Marc Webb, Avi Arad και Matt Tolmach.

Astro Zombies: M4 - Invaders from Cyberspace (2012)

Χώρα παραγωγής: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Τα διαστημικά ζόμπι του τίτλου έχουν πλέον εξαπολύσει επίθεση σε - όπως φαίνεται – κάθε γωνιά του πλανήτη γη, μέσω των τηλεπικοινωνιών. Ο διευθυντής φωτογραφίας, παραγωγός και σκηνοθέτης Ted V. Mikels [Girl in Gold Boots (1968)] μας παραδίδει την καλύτερη του ταινία των τελευταίων ετών, γεμάτη εκρηκτική δράση. Προηγήθηκαν τα The Astro-Zombies (1968), Mark of the Astro-Zombies (2002) και Astro Zombies: M3 - Cloned (2010).

Το DVD διαθέτει και ένα audio commentary με τον δημιουργό, καθώς και ένα διαφωτιστικό Behind the Scenes ντοκιμαντέρ.

Being Flynn (2012)

Χώρα παραγωγής: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Σε αυτό το φιλμ του σκηνοθέτη Paul Weitz [Little Fockers (2010)], ο Nick Flynn [ο Paul Dano του Cowboys & Aliens (2011)] πιάνει δουλειά σε ένα κέντρο υποδοχής αστέγων. Εκεί θα περιθάλψει τον πατέρα του [ο Robert De Niro], ο οποίος είναι αποτυχημένος ποιητής. Ομολογώ πως είμαι φαν του De Niro και αναγκάζομαι να βλέπω καθετί στο οποίο πρωταγωνιστεί. Δεν σας το συνιστώ. Και δεν μπήκα στον κόπο να δω το The Heart of Being Flynn, το οποίο προσφέρεται ως πρόσθετη παροχή.

Dark Shadows (2012)

Χώρα παραγωγής: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Ο Barnabas Collins [ο Johnny Depp] είναι ένας καλοσυνάτος βρικόλακας, ο οποίος ξεχάστηκε για διακόσια χρόνια σε ένα φέρετρο, με αποτέλεσμα όταν βγει από αυτό, το 1972, όλα να του φαίνονται περίεργα, ενώ παράλληλα θα πρέπει να γίνει και πάλι κυρίαρχος της κληρονομιάς του.

Μεταφορά της ομότιτλης τηλεοπτικής σειράς στη μεγάλη οθόνη, από τον σκηνοθέτη Tim Burton, ο οποίος με έχει κουράσει. Ξεκίνησε με ενδιαφέρουσες με μέτριες μικρού μήκους ταινίες και τηλεοπτικά (1979 – 1987) και αξεπέραστα αριστουργήματα (1988 - 1998), ενώ πλέον συνεχίζει ένα σερί (από το 1999 ως σήμερα) κακών film.

Αν όλα αυτά δεν σας πτοούν και θέλετε να ακουμπήσετε τα ζεστά σας μετρητά, τότε θα πάρετε δώρο και την πρόσθετη παροχή The Collinses: Every Family Has Its Demons.

Iron Sky (2012)

Χώρα παραγωγής: Φιλανδία, Γερμανία, Αυστραλία.

Το 1945 οι ναζί, στήσανε μια βάση στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Τώρα, με ηγέτη τον Wolfgang Kortzfleisch [ο Udo Kier], θα φέρουν τον πανικό στη γη. Ο σκηνοθέτης Timo Vuorensola [Star Wreck: In the Pirkinning (2005)] δημιουργεί την ταινία που με έκανε να γελάσω δυνατά περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη αυτής της χρονιάς.

Η Blue Ray έκδοση είναι από τις πιο περιποιημένες της χρονιάς και παρέχει ένα Making-of, ένα Behind-the-Scenes ντοκιμαντέρ, teaser, trailer, και audio commentary με τον σκηνοθέτη του φιλμ.

Piranha 3DD (2012)

Χώρα παραγωγής: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Τα πιράνχα του πρώτου φιλμ [Piranha (2010)] βρίσκουν το δρόμο τους προς ένα water-park, όπου θα σπείρουν τον τρόμο. Η γυρισμένη σε μόλις 25 μέρες, ταινία του σκηνοθέτη John Gulager [Feast (2005)] είναι ξεκαρδιστική, με άπειρες αναφορές σε άλλα κινηματογραφικά έργα δευτέρας διαλογής, καθώς και με μια αυτοσαρκαστική εμφάνιση του David Hasselhoff. Μην τη χάσετε!

Και για εσάς που σας αρέσει να «βουτάτε» στα άδυτα των πρόσθετων παροχών των Blue Ray σας, εδώ θα βρείτε, audio commentary, την ιστορία πίσω από το DD, ένα αφιέρωμα στον David Hasselhoff (αν δεν τον χορτάσατε στην ταινία), Bloopers, ένα αφιέρωμα με τον David Koechner, deleted scenes, και ένα φιλμ μικρού μήκους.

Prometheus (2012)

Χώρα παραγωγής: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής & Ηνωμένο Βασίλειο.

Με το διαστημόπλοιο του τίτλου, μια ομάδα επιστημόνων θα προσπαθήσει να σώσει τον κόσμο, όταν θα βρεθεί σε έναν πλανήτη ο οποίος διαθέτει την ικανότητα να απειλήσει τη γη. Στους περισσότερους άρεσε αυτό το φιλμ του σκηνοθέτη Ridley Scott [ο οποίος είναι και ο παραγωγός μαζί με τον Walter Hill και τον David Giler], αλλά εγώ το βρήκα βαρετό, αφού διαρκεί πάνω από δύο ώρες.

Και μια και μιλάμε για πολλές ώρες, το box-set με τα 4 δισκάκια που έλαβα, περιέχει πολλές πρόσθετες. Αρχίστε με 2 audio commentary, πολλές deleted scenes (μεταξύ αυτών και εναλλακτική αρχή και εναλλακτικό τέλος), το αφιέρωμα The Peter Weyland Files, τις Production Galleries & Featurettes (υπό τον τίτλο Weyland Corp Archive) και το εξουθενωτικό ντοκιμαντέρ The Furious Gods: Making Prometheus Documentary.

Red Lights (2012)

Χώρα παραγωγής: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής & Ισπανία.

Η Margaret Matheson [η Sigourney Weaver] και ο Tom Buckley [ο Cillian Murphy του 28 Days Later... (2002)] ξεσκεπάζουν τσαρλατάνους δήθεν μάγους. Στο στόχαστρο τους θα μπει και ο ισχυρός Simon Silver [ο Robert De Niro]. Πολύ ενδιαφέρουσα ταινία από τον σεναριογράφο και σκηνοθέτη Rodrigo Cortés [Buried (2010)].

Στα πρόσθετα, θα βρείτε συνεντεύξεις με τους συντελεστές, και making of & behind the scenes featurettes.

Μερικές cult ταινίες που δεν έχετε δει

Μετά τα αφιερώματα The Beginning of Sleaze, Roger Corman και Pasta Paura, επιστρέφουμε με ένα special στην άβυσσο του sleaze κινηματογράφου όλου του κόσμου.

ΣΟΓΚΟΥΝ ΜΑΓΙΕΝΤΑ

Πρωτότυπος τίτλος: Kabuto

Χώρα και χρονολογία κυκλοφορίας: Ιαπωνία, Αμερική, Αγγλία, 1991

Αυτή η υπερπαραγωγή [του Ken Fujiyama {3 Ninjas Kick Back (1994)} και του Shô Kosugi {ο οποίος έγραψε και την ιστορία μαζί με τον Nelson Gidding (ο οποίος έγραψε και το σενάριο)}] βρίσκει την Ιαπωνία του 1600 χωρισμένη σε δύο στρατόπεδα, πράγμα που αναγκάζει τον Daigoro Mayeda [ο Shô Kosugi του The Godfather: Part II (1974)] να πάει στην Ισπανία ώστε να αγοράσει τουφέκια. Εκεί τον υποδέχεται ο King Philip [ο Christopher Lee του The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001)] και έπειτα το πλοίο του τον βγάζει στο Μαρόκο, όπου καταλήγει σκλάβος και για να κερδίσει την ελευθερία του θα πρέπει να μονομαχήσει με τον Don Pedro [ο David Essex του The Big Bus (1976)].

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ: “ΑΘΑΝΑΣΙΑ”

Πρωτότυπος τίτλος: Freejack

Χώρα και χρονολογία κυκλοφορίας: Αμερική, 1992

Τον οδηγό φόρμουλας Alex Furlong [ο Emilio Estevez του Mission: Impossible (1996)] απαγάγει ο Vacendak [ο Mick Jagger, φρέσκος από το Running Out of Luck (1987)] και τον μεταφέρει στο μέλλον όπου η γυναίκα του [η Rene Russo του Showtime (2002)] δεν τον αναγνωρίζει. Πρόκειται για μια θεαματική ταινία που θα ήθελε πολύ να είναι το Blade Runner (1982) αλλά παρά τα εφέ που συγκλονίζουν, τα ιπτάμενα αυτοκίνητα και τις εκρήξεις δεν τα καταφέρνει.

Images in a Convent (1979)

Η Isabella [η Paola Senatore του Eaten Alive! (1980)] πάει να μονάσει, όμως συναντά λεσβιακά, μαστιγώματα, βιασμούς και παρτούζες.

Tales of Terror (1962)

Τρεις ιστορίες [Morella, The Black Cat και The Facts in the Case of M. Valdemar] του Edgar Allan Poe, στις οποίες πρωταγωνιστούν τρεις super-star του τρόμου [ο Vincent Price {House on Haunted Hill (1959)}, ο Peter Lorre {M (1931)} και ο Basil Rathbone {The Hound of the Baskervilles (1939)}] σκηνοθετημένες από τον Roger Corman {The Little Shop of Horrors (1960)}, τι παραπάνω μπορεί να θες από μία ταινία;

Twice-Told Tales (1963)

Τρεις ιστορίες [«The House of the Seven Gables", "Heidegger's Experiment" και "Rappaccini's Daughter"] του Nathaniel Hawthorne, με πρωταγωνιστή τον Vincent Price {House on Haunted Hill (1959)}.

T.N.T. Jackson (1974)

Η πρωταγωνίστρια [η Diana 'T.N.T.' Jackson {η Jeannie Bell του Mean Streets (1973)}] πάει σε μια περιοχή με gangster όπου δέρνει ένα τσούρμο ninja και έπειτα ζητά «δουλειά» από τον Joe. Ξύλο & γυμνό.

Flavia the Heretic (1974)

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια διαφορετική περίπτωση nunsploitation ταινίας, καθώς δεν επικεντρώνετε στο γυμνό ή τη βία, αλλά γίνετε της πουτάνας σε όλα τα επίπεδα, καθώς ακλουθούμε την ιστορία (το 1400 στην Puglia της Ιταλίας) της γυναίκας του τίτλου [η Florinda Bolkan του Don't Torture a Duckling (1972)]. Ποιητική σκηνοθεσία [του Gianfranco Mingozzi {Les exploits d'un jeune Don Juan (1987)}] και εμπνευσμένο camera work [του Sandro Tamborra {The Night Porter (1974)}] αναδεικνύει τα μαστιγώματα (και άλλα βασανιστήρια), τους βιασμούς και το splatter, σε αυτό το sleaze film πρώτης κατηγορίας.

Night Key (1937)

Ο David Mallory [ο Boris Karloff του Frankenstein (1931)] κατασκευάζει συστήματα ασφαλείας, που ο Steven Ranger [ο Samuel S. Hinds του Scarlet Street (1945)] τον εξαπατά και χρησιμοποίει. Η εκδίκηση θα έρθει με την συνεργασία του μικροκακοποιού Petty Louie [ο Hobart Cavanaugh του Santa Fe Trail (1940)].

Tower of London (1939)

Ο Mord [ο Boris Karloff του Frankenstein (1931)] είναι ένας βασανιστής που πράττει κατά εντολή του Richard [ο Basil Rathbone του The Hound of the Baskervilles (1939)].

The Climax (1944)

Ο Dr. Friedrich Hohner [ο Boris Karloff του Frankenstein (1931)] από την ζήλεια του, δολοφονεί την τραγουδίστρια Marcellina [η June Vincent του In a Lonely Place (1950)] την οποία και κρατά στο σπίτι του για μια δεκαετία. Όταν εμφανίζετε στο προσκήνιο η Angela Klatt [η Susanna Foster του Phantom of the Opera (1943)] που η φωνή της του θυμίζει την αγαπημένη του, τότε προσπαθεί να την κάνει να σταματήσει να τραγουδά.

The Strange Door (1951)

Ο φυγάς Denis de Beaulieu [ο Richard Wyler του Breakfast at Tiffany's (1961)] παγιδεύεται στο σπίτι του Alain de Maletroit [ο Charles Laughton του Spartacus (1960)] ο οποίος θέλει να τον παντρέψει με την ανιψιά του Blanche [η Sally Forrest του While the City Sleeps (1956)].

The Black Castle (1952)

Ο Ronald Burton, υπό το ψευδώνυμο Richard Beckett [ο Richard Greene του The Hound of the Baskervilles (1939)] πηγαίνει στο κάστρο του Karl von Bruno [ο Stephen McNally του Winchester '73 (1950)]... και έπειτα κοιμήθηκα.

The City of the Dead (1960)

Τους εμπνευσμένους τίτλους αρχής ακολουθεί το κάψιμο της μάγισσας Elizabeth Selwyn [η Patricia Jessel του A Funny Thing Happened on the Way to the Forum (1966)] που το αφηγείται ο καθηγητής Alan Driscoll [ο Christopher Lee του The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001)] στους φοιτητές του. Μια από αυτούς, η Nan Barlow [η Venetia Stevenson του Day of the Outlaw (1959)] θα σταλεί στο Whitewood για να κάνει έρευνα σχετικά με τη μαύρη μαγεία. Φοβερή σκηνοθεσία [του John Llewellyn Moxey {Psycho-Circus (1966)}] και ωραία ατμόσφαιρα, κάνουν την ταινία αυτή πραγματικά τρομακτική και ανατριχιαστική.

Panic in Year Zero! (1963)

Ο Harry [ο Ray Milland που σκηνοθέτησε κιόλας], η γυναίκα του Ann [η Jean Hagen του Singin' in the Rain (1952)], ο γιός του Rick [ο Frankie Avalon του Grease (1978)] και η κόρη του Karen [η Mary Mitchel του Dementia 13 (1963)] φεύγουν για ταξίδι, όταν συνειδητοποιούν έπειτα από μια αστραπή πως το τηλέφωνο και το ράδιο δεν λειτουργούν, ενώ τα σύννεφα φέρονται περίεργα.

The Last Man on Earth (1964)

Ο Dr. Robert Morgan [ο Vincent Price του House on Haunted Hill (1959)] είναι ο τελευταίος επιζών στη γη η οποία έχει γεμίσει βαμπίρ. Μια ταινία στην οποία χρωστά πολλά το Night of the Living Dead (1968), όπως και στη νουβέλα I Am Legend του Richard Matheson.

The Blood Beast Terror (1968)

Ένα τέρας κάνει επιθέσεις και δολοφονεί ενώ ο Inspector Quennell [ο Peter Cushing του Star Wars: Episode IV - A New Hope (1977)] ερευνά. Ανατριχιαστική μουσική [του Paul Ferris {Witchfinder General (1968)}] & έξυπνη σκηνοθεσία [του Vernon Sewell {Curse of the Crimson Altar (1968)}].

Blood Thirst (1971)

Κάποιος δολοφονεί καλλονές και πίνει το αίμα τους σε αυτή την ταινία με τα ωραία location.

Bloodsuckers (1972)

Βαμπίρ, σουρεαλισμός, χίπηδες, ναρκωτικά, γυμνό, βιασμοί, και φόνοι, σε αυτή την ταινία που εν μέρει γυρίστηκε στην Ελλάδα και διαθέτει έξυπνο μοντάζ [του Peter Thornton {To Sir, with Love (1967)}] & ωραία σκηνοθεσία [του Robert Hartford-Davis {Carnage (1968)}]. Ίσως ότι πιο ενδιαφέρων έχει γυριστεί ποτέ στη χώρα μας.

The Abominable Dr. Phibes (1971)

Ο Dr. Anton Phibes [ο Vincent Price του House on Haunted Hill (1959)] σχεδιάζει και εκτελεί μερικούς ευφάνταστους φόνους για να ολοκληρώσει μια κατάρα. Ανατριχιαστική ταινία, με εξαιρετική σκηνοθεσία [του Robert Fuest {The Devil's Rain (1975)}] που δίνει βάση στις λεπτομέρειες.

Dr. Phibes Rises Again (1972)

3 χρόνια μετά την εξαφάνιση του, ο Dr. Anton Phibes [ο Vincent Price του House on Haunted Hill (1959)] επιστρέφει με σκοπό να αναστήσει την γυναίκα του.

Coffy (1973)

Η ηρωίδα του τίτλου [η Pam Grier του Jackie Brown (1997)] αρπάζει ένα δίκαννο και τιμωρεί τον υπόκοσμο. Τόνοι γυμνού, σε μια ταινία που είναι καλή, αλλά όχι όσο θα σας έλεγε ο Quentin Tarantino.

Foxy Brown (1974)

Αφού δολοφονούν τον γκόμενο της, η ηρωίδα του τίτλου [η Pam Grier του Jackie Brown (1997)] τα βάζει με τον υπόκοσμο. Μια ακόμα ταινία που είναι καλή, αλλά όχι όσο θα σας έλεγε ο Quentin Tarantino.

Sheba Baby (1975)

Αφού «ανακαινίζουν» και πυροβολούν τον πατέρα της, η ηρωίδα του τίτλου [η Pam Grier του Jackie Brown (1997)] τα βάζει με τον υπόκοσμο. Μια απολαυστική ταινία με πιστολίδι και εκρήξεις.

The Prowler (1981)

Μετά από μια εισαγωγή που λαμβάνει μέρος το 1948 και το φονικό ενός ζευγαριού, περνάμε στο 1980 όταν και ένας μασκοφόρος δολοφόνος με γάντια και πλήρες εξοπλισμό ξεκάνει φοιτητές. Κατά τη διάρκεια της ταινίας μαθαίνουμε στοιχεία που μπορούν να μας οδηγήσουν στη λύση του μυστηρίου.

The Nail Gun Massacre (1985)

Η ταινία ξεκινά με έναν ομαδικό βιασμό. Έπειτα, μια σειρά φόνων ξεκινά από έναν κρανοφόρο ντυμένο με ρούχα παραλλαγής και έχοντας για όπλο του ένα πυροβόλο καρφιών. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν πρόκειται για slasher ή για rape & revenge ταινία, αλλά αυτό δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία αφού ούτε το γυμνό σώζει την κατάσταση.

Chopping Mall (1986)

Ένα εμπορικό κέντρο προσλαμβάνει για την προστασία του από τους κλέφτες ένα τσούρμο ρομπότ τα οποία, τελικά, τείνουν να έχουν δολοφονικές τάσεις.

The Mutations (1974)

Ο καθηγητής Nolter [ο Donald Pleasence του The Great Escape (1963)] ταΐζει ζώα σε σαρκοφάγα φυτά και κάνει περίεργα πειράματα που θα έχουν άσχημες συνέπειες, σε αυτή την ταινία με την όμορφη φωτογραφία [του Paul Beeson {Hawk the Slayer (1981)}].

Halloween II (2009)

Ο Michael Myers [ο Tyler Mane του Halloween (2007)] επιστρέφει, αλλαγμένος, με πιο πολύ μίσος από ποτέ (παρά κίνητρο) με αποτέλεσμα να έχουμε να κάνουμε με σκηνές ανεπανάληπτης αηδίας. Στο ίσως πιο βίαιο κεφάλαιο της σειράς, ο Rob Zombie [Halloween (2007)] έχει και πάλι πρόβλημα στο σενάριο (σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες μιλάνε με τον ίδιο τρόπο), αλλά παρουσιάζεται εξελιγμένος ως σκηνοθέτης, με τα πλάνα του και τη δημιουργία suspense. Επίσης, η φωτογραφία του Brandon Trost [Crank: High Voltage (2009)] είναι απίστευτή.

I Spit on Your Grave (2010)

Η Jennifer Hills [η Sarah Butler του Flu Bird Horror (2008)] είναι μια συγγραφέας που πάει να μείνει σε μια βίλλα στη μέση του πουθενά ώστε να γράψει την δεύτερη νουβέλα της. Εκεί βιάζεται από τους ντόπιους και πρέπει να πάρει τον νόμο στα χέρια της, σε αυτή την ταινία που είναι μια από τις πιο βίαιες της δεκαετίας. Η original ομώνυμη ταινία είναι και εκθειάζεται ως ένα φεμινιστικό μανιφέστο, για το συγκεκριμένο remake είναι πολύ νωρίς ακόμα για να βγάλουμε συμπεράσματα.

Sherlock Holmes (2009)

Ο κακός Lord Blackwood [ο Mark Strong του Stardust (2007)] δολοφονείται από το κράτος και επιστρέφει από τον τάφο για να βάλει σε δράση το διαβολικό του σχέδιο. Ο Sherlock Holmes [ο Robert Downey Jr. του Natural Born Killers (1994)] και ο Dr. John Watson [ο Jude Law του The Aviator (2004)] θα προσπαθήσουν να λύσουν την υπόθεση. Εκπληκτική φωτογραφία [του Philippe Rousselot {Big Fish (2003)}], αλλά το αποτέλεσμα είναι τόσο βαρετό (και η ταινία τόσο μεγάλη σε διάρκεια) που δεν άντεξα να την δω μέχρι το τέλος. Κάθε φορά που βλέπω κάποιο film παραγωγής major studio συνειδητοποιώ γιατί δεν το συνηθίζω.

The Resident (2011)

Στη Νέα Υόρκη μετακομίζει η Juliet Devereau [η Hilary Swank του Buffy the Vampire Slayer (1992)] όπου βρίσκει ένα φθηνό διαμέρισμα και έναν περίεργο ιδιοκτήτη [ο Jeffrey Dean Morgan του Watchmen (2009)] μαζί με τον εξίσου περίεργο παππού του [ο Christopher Lee του The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001)]. Επιτέλους μια ταινία από την Hammer μετά από τόσα χρόνια.

Thriller: A Cruel Picture (1974)

Αφού έχασε την φωνή της έπειτα από έναν βιασμό η Madeleine [η Christina Lindberg του Sex and Fury (1973)] γνωρίζει τον Tony [ο Heinz Hopf του Fanny and Alexander (1982)] ο οποίος την εθίζει στα ναρκωτικά και την βγάζει στο κλαρί. Η πρωταγωνίστρια επιτίθεται στον πρώτο πελάτη και η τιμωρία του της είναι να της βγάλουν το ένα μάτι. Έπειτα μαθαίνει οδήγηση, πολεμικές τέχνες και σκοποβολή για να οργανώσει την βάναυση εκδίκηση της. Θεαματική ταινία, με θαυμάσια φωτογραφία [του Andreas Bellis {Blind Date (1984)}] και ποιητική σκηνοθεσία [του Bo Arne Vibenius, ο οποίος έγραψε και το σενάριο και έκανε και την παραγωγή.].

My Soul to Take (2010)

Αφού σκότωσε 7 ανθρώπους και τη γυναίκα του, 16 χρόνια μετά ο ripper (ή κάποιος μιμητής του) επιστρέφει για να σκοτώσει μια ομάδα νέων.

Death Race 2 (2010)

Στο κοντινό μέλλον οι ιδιωτικές φυλακές μεταδίδουν το τηλεοπτικό πρόγραμμα Death Match στο οποίο κατάδικοι προσπαθούν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον. Όταν τα νούμερα τηλεθέασης πέσουν, τότε αποφασίζεται η αναβάθμιση του παιχνιδιού σε αγώνες αυτοκινήτων με όπλα.

A Nightmare on Elm Street (2010)

Μια ομάδα νέων βλέπουν τον τρομακτικό Freddy Krueger [ο Jackie Earle Haley του Maniac Cop 3: Badge of Silence (1993)] στον ύπνο τους, ο οποίος αρχίζει να τους δολοφονεί έναν-έναν, σε αυτό το πιστό remake.

Paranormal Activity (2007)

Ένα ζευγάρι [ο Micah Sloat και η Katie Featherston] παίρνει μια κάμερα για να… καταγράψει παραφυσικά φαινόμενα στο σπίτι του, σε αυτή τη βαρετή ταινία.

Paranormal Activity 2 (2010)

Όταν μια οικογένεια βρίσκει το σπίτι της διαλυμένο, τότε βάζει κάμερες ασφαλείας σε όλους τους χώρους του, σε αυτή την ταινία που ξεκινά ως prequel και τελειώνει ως sequel. Μια ταινία τρόμου για τη γενιά του Big Brother, που προκαλεί άθελα της γέλια. Το πρώτο film ήταν κακό, αλλά αυτό ξεπέρασε κάθε όριο, αφήνοντας όμως ανοιχτό ενδεχόμενο για sequel της προκοπής. Μιλώντας όμως για αυτά, δεν θα προτιμούσαμε να δούμε περισσότερο Freddy Krueger ή Jason Voorhees;

The Wolfman (2010)

Ένας λυκάνθρωπος σκοτώνει κόσμο και ο Lawrence Talbot [ο Benicio Del Toro του Sin City (2005)] σπεύδει να ερευνήσει. Ωραία φωτογραφία [του Shelly Johnson {Jurassic Park III (2001)}], αλλά το αποτέλεσμα είναι βαρετό και η ταινία τεράστια σε διάρκεια. Το αυθεντικό film [The Wolf Man (1941)] «γέννησε» μερικά sequel και spin-off, αυτό τι θα καταφέρει;

Evil Toons (1992)

Ο Burt [ο Dick Miller του Gremlins (1984)] πηγαίνει ένα τσούρμο καθαρίστριες σε ένα σπίτι για να κάνουν τη δουλειά τους, εκεί ανακαλύπτουν ένα σεντούκι με μια νεκροκεφαλή και ένα μαχαίρι. Σύντομα, ο Gideon Fisk [ο David Carradine του Kill Bill: Vol. 1 (2003)] θα τους δώσει ένα βιβλίο από το οποίο θα βγει ένα cartoon με διαβολικές διαθέσεις. Το γυμνό δεν σώζει την κατάσταση.

The Sadist Has Red Teeth (1971)

Είναι ή όχι ο πρωταγωνιστής βαμπίρ; Σουρεαλισμός, ψυχεδέλεια, και γυμνό έχουν ως αποτέλεσμα ένα film υπεράνω σχολιασμού.

Forbidden Paris (1970)

Φακίρηδες, τραβεστί, ψυχεδέλεια και γυμνό σε αυτό το shockumentary.

Alice in Wonderland (2010)

Η Alice Kingsley [η Mia Wasikowska του Defiance (2008)] βλέπει εφιάλτες και σύντομα καταλήγει σε έναν φανταστικό κόσμο. Δυστυχώς η ταινία δεν είναι φανταστική, αλλά μια βαρετή digital σαβούρα. O Tim Burton, ο σκηνοθέτης των μέτριων μικρού μήκους ταινιών και τηλεοπτικών (1979 – 1987), των αξεπέραστων αριστουργημάτων (1988 - 1998) συνεχίζει ένα σερί (από το 1999 ως σήμερα) κακών film. Δεν βαριούνται να γυρίζουν ταινίες σε green screen;

The Slumber Party Massacre (1982)

Στο στόχαστρο ενός δολοφόνου με τρυπάνι έχει μπει μια ομάδα νέων. Παρά το άφθονο γυμνό, θα προτιμήσουμε το The Driller Killer (1979) του Abel Ferrara.

Slumber Party Massacre II (1987)

Η μόνη επιζών, η Courtney Bates [η Crystal Bernard του Gideon (1999)] βλέπει [προφανώς επηρεασμένη από το A Nightmare on Elm Street (1984)] εφιάλτες (flashback από την πρώτη ταινία και καινούργιες σκηνές), ενώ παράλληλα ετοιμάζεται και για μια συναυλία με την μπάντα της, ως που ο δολοφόνος επιστρέφει. Ωραία φωτογραφία [του Thomas L. Callaway {Critters 3 (1991)}], έξυπνη σκηνοθεσία [της Deborah Brock, η οποία έγραψε και το σενάριο και έκανε και την παραγωγή με τον Don Daniel {Uncle Sam (1997)}] και αρκετό γυμνό.

Slumber Party Massacre III (1990)

Οι φόνοι με το τρυπάνι ξεκινούν και πάλι σε αυτή την ταινία με το γυμνό εν αφθονία.

The Sinister Eyes of Dr. Orloff (1973)

Η Melissa Comfort [η Montserrat Prous του Diary of a Nymphomaniac (1973)] έχει εφιάλτες (που συμπεριλαμβάνουν και cameo του Jesus Franco) και ο ψυχίατρος Orloff [ο William Berger του Face to Face (1967)] καλείτε να την εξετάσει, ο οποίος όμως έχει διαφορετικά, διαβολικά σχέδια. Ελάχιστο γυμνό, αλλά ονειρική σκηνοθεσία [του Jesus Franco, ο οποίος έγραψε και την ιστορία, το σενάριο και τη μουσική] με εξαιρετικά μονοπλάνα.

Vampira: The Movie (2006)

Την ιστορία της ηθοποιού Vampira [επικεντρώνοντας στον ρόλο της ως τηλεοπτική παρουσιάστρια και πρωταγωνίστρια του Plan 9 from Outer Space (1959)] διηγούνται η ίδια, η Julie Strain [Tales from the Crapper (2004)], η Debbie Rochon [Tromeo and Juliet (1996)], ο Jerry Only [Bruiser (2000)] και ο απολαυστικός Sid Haig [Kill Bill: Vol. 2 (2004)] μεταξύ άλλων. Όχι τόσο καλό ντοκιμαντέρ όσο θα μπορούσε να είναι, καθώς θα μπορούσαν να χειριστούν με περισσότερο σεβασμό θρύλους του ανεξάρτητου κινηματογράφου όπως ο Edward D. Wood Jr., η μουσική πάντως είναι εξαιρετική.

The Wild World of Ted V. Mikels (2008)

Βίος και πολιτεία του θρύλου του ανεξάρτητου κινηματογράφου Ted V. Mikels [Girl in Gold Boots (1968)], με συνεντεύξεις με τον ίδιο, την Tura Satana [Faster, Pussycat! Kill! Kill! (1965)] και την Shanti [Mark of the Astro-Zombies (2002)] μεταξύ άλλων, καθώς και αφήγηση από τον John Waters [Inside Deep Throat (2005)]. Μου άρεσε το ότι δώσανε ίσο χρόνο σε όλες τις περιόδους της καριέρας του.

The Lovely Bones (2009)

Η Susie Salmon [η Saoirse Ronan του Atonement (2007)] δολοφονείται από τον George Harvey [ο Stanley Tucci του A Life Less Ordinary (1997)], σε αυτή την ταινία με την φανταστική φωτογραφία [του Andrew Lesnie {The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001)}] και τα ατελείωτα ενοχλητικά voice over. Ο κάποτε [1987 - 1998] ήρωας του ανεξάρτητου κινηματογράφου Peter Jackson μας έχει ζαλίσει τα τελευταία χρόνια [1999 - σήμερα] με ταινίες που διαρκούν πάνω από δύο ώρες και με αυτή να είναι με διαφορά η χειρότερη του. Πως αντέχω και βλέπω τέτοιες ταινίες; Πως θα αντέξω να δω το The Hobbit: An Unexpected Journey (2012);

[Rec] ² (2009)

Το sequel αυτό συνεχίζει από εκεί που τελείωσε η πρώτη ταινία. Μια ομάδα ειδικών δυνάμεων μαζί με έναν παπά (καθώς έχουμε τελικά να κάνουμε με δαιμονισμένους και όχι ζόμπι) και αρκετές κάμερες μπαίνουν στην πολυκατοικία του προβλήματος, για να πάρουν αίμα ώστε να βρούνε το αντίδοτο. Το πρώτο film είναι ίσως η καλύτερη Ισπανική ταινία που έχει γυριστεί ποτέ, αυτό το sequel παρότι είναι πιο τολμηρό, μας αποδεικνύει πως δεν μπορείς να κάνεις πάντα καλλιτεχνικά επιτυχημένα franchise με το ίδιο trick.

The Crazies (2010)

Ένα αεροπλάνο με μολυσμένο φορτίο πέφτει στο ποτάμι που παρέχει νερό στους κατοίκους μιας μικρής Αμερικανικής πολιτείας, οι οποίοι σύντομα αρχίζουν και συμπεριφέρονται περίεργα, έχοντας δολοφονικές τάσεις, ενώ παράλληλα κάθε μέσω επικοινωνίας έχει σταματήσει να λειτουργεί. Η επική αυτή υπερπαραγωγή [των Michael Aguilar {The Departed (2006)}, Rob Cowan {Righteous Kill (2008)} και Dean Georgaris {What Happens in Vegas (2008)}] είναι η ταινία της χρονιάς & διαθέτει εξαιρετική φωτογραφία [του Maxime Alexandre {The Hills Have Eyes (2006)}], ενώ έχουμε να κάνουμε και με μια από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου το remake είναι ανώτερο του original.

Astro Zombies: M3 - Cloned (2010)

Ο στρατός θέλει να κάνει κλώνους των τεράτων του τίτλου προς όφελος του. Μετά το The Astro-Zombies (1968) και το Mark of the Astro-Zombies (2002) ο Ted V. Mikels (που ήταν, είναι και θα είναι ένας θρύλος του ανεξάρτητου κινηματογράφου) επιστρέφει με ένα διασκεδαστικό sequel, που σε αντίθεση με τις προηγούμενες ταινίες έχει αρκετό build-up και σενάριο, μέχρι που στο τελευταίο μισάωρο γίνετε της πουτάνας!

Paula-Paula (2010)

Η Paula [η ακαταμάχητα sexy Paula Davis που προτείνω να γίνει η νέα μούσα του Jesus Franco] ξυπνά και ανακρίνετε από την Lina Romay [Wanda, the Wicked Warden (1977)]. Άλλο ένα captivating λεσβιακό μανιφέστο από τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Jesus Franco [Vampiros lesbos (1971)], που αποτελεί την καλύτερη δουλειά του της δεκαετίας και είναι ένα έργο τέχνης και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζετε. Η θέση του είναι σε εκθέσεις και όχι στους κινηματογράφους.

Χρήστος Μουρούκης